مقابله به "غیر مثل"!؟

مادر، نظر به سن و سالی که دارند، نمی توانند همانند روزگار خوش جوانی برای 10-20 نفر غذا درست کنند.

از آنجا که ایشان به "غذای بیرون" هم اعتقاد ندارند، دور و بر میهمانی های خانوادگی و دوست-آشنایی را قلم گرفته و "نمی توانم مقابله به مثل کنم" می گویند.

هر چه می خواهیم مادر را از خر شیطان پایین بیاوریم و هر چقدر جملاتی همانند "تو به اندازه کافی ملت را خورانده ای!" و "کسی از شما انتظار ندارد" و "فامیل فقط می خواهد روی ماهت را ببیند" را ردیف می کنیم، مرغ مامان یک پا بیشتر ندارد و او "نمی شود که نمی شود که نمی شود" می گوید!

جالب این است که ایشان در دوران جوانی می گفت که من خوب غذا درست می کنم و همسایه خوب رانندگی می کند و من با کمال میل حاضرم به جای او( در واقع برای او) هم غذا بپزم، به شرط اینکه وقتی خرید می رود مرا هم با خود ببرد و دو تایی مایحتاج روزانه یا هفتگی را تهیه کنیم!

مسلم است که پیشنهاد مادر هرگز بر زبان نیامد؛ زیرا ایشان اعتقاد راسخ به "مقابله به مثل" داشتند و مورد مورد اشاره را مقابله به مثل نمی دانستند!

بر خلاف تصور، آدم هایی که مقابله به مثل نمی کنند، خواه به دلیل اینکه شرایطش را ندارند و خواه به سبب اینکه انجام بعضی کارها برایشان بی نهایت سخت و دشوار است، آدم های بدی نیستند و چه بسا آنی که در عمرش از میهمان پذیرایی نکرده همانی باشد که وقتی بیمار بد حال در خانه دارید و می دانید تا آمدن آمبولانس تمام می کند اولین نفری باشد که به مجرد دست گرفتن گوشی تلفن، اسمش خاطر مبارک شما را نوازش می دهد!

+ نوشته شده در سه شنبه پنجم دی ۱۴۰۲ ساعت 14:3 توسط محمد ماکویی  |