هوش مصنوعی و مبارزه با زیبایی ها!

"اول ببین!" گفته و مرا به تماشای یک رقص بسیار زیبا و مسحور کننده دعوت کرده بود!

بعد هم توضیح داده بود که آدم های توی صحنه واقعی نیستند و هر دو، به همراه حرکات خود، توسط "هوش مصنوعی" پای بر عرصه وجود گذاشته اند!

کار "هوش مصنوعی" واقعا دیدنی بود؛ اما اگر شما از قبل می دانستید که آدم های توی رقص واقعی نیستند، تماشای صحنه، همانند قبل، بهتان نمی چسبید!

علت این است که محدودیت هایی که آدم ها دارند باعث می شود کار متفاوت برخی از آن ها، نسبت به بقیه، شگفت انگیز جلوه نماید و اگر هر کاری از عهده هر آدمی بر می آمد عملیات محیر العقول هر کسی دیگران را به ادای "بچه هم می تواند این کار را بکند" می کشانید!

از نظر من "هوش مصنوعی"، یک جورهایی، مثل عالم خواب می ماند.

شما در عالم خواب همه چیز را واقعی می پندارید اما وقتی بیدار می شوید و متوجه می گردید هر چه در خواب دیده اید غیر واقعی بوده است از یاد آوری خاطره، به اندازه زمانی که واقعا در خواب بوده اید، لذت نبرده و محظوظ نمی شوید!( منوط بر اینکه خوب، دیدنی بوده باشد!)

حالا به این فکر کنید که هوش مصنوعی آنقدر عالمگیر شود که شما اصلا نتوانید فرق بین واقعیت و مجاز را تشخیص دهید و در هنگام همکلامی با یک نفر مدام با فکر "آدم است یا ربات" سر و کله بزنید!

همانطور که بحث کردن با آدمی که می دانید همیشه حق با اوست هیچ لذتی ندارد، ربات به درد درگیری های لفظی خانوادگی و جر و بحث های سیاسی و ورزشی و خیلی کارهای دیگر نمی خورد!

به عنوان مثال، در یکی از المپیک های ماضی، اولگا کوربوت، ژیمناست اهل شوروی سابق، حرکتی را به معرض نمایش گذاشت که پس از سال ها آدمی با مشاهده آن سر جایش میخکوب می شود.

در این حرکت شما برای یک آن "الان می میرد" را به دل راه داده و در آن دیگر " خدا را شکر طوریش نشد!" را دلنشین می سازید!

حالا فکرش را بکنید که حرکت اولگا را ربات برنامه ریزی شده ای انجام می داد که مرگ در کارش نبود! آیا در ان صورت هم از زنده ماندن ربات محظوظ می گشتید؟

در مسابقات وزنه برداری، عاشقان این رشته با اطلاع از اینکه وزنه با این وزن را هیچ کسی، با این هیکل، نمی تواند بلند کند خوشحال اینکه بالاخره کسی پیدا شد و بلندش کرد می شوند؛ وگرنه اگر اصل بر بلند کردن باشد که می شود یک جرثقیل آورد و او را به عنوان "قهرمان قهرمانان" به تمامی افراد داخل سالن و آن هایی که در پای گیرنده ها شاهد داستان هستند معرفی نمود!

با کنار هم قرار دادن این چیزها شاید بهتر متوجه شویم که چرا عده زیادی از پا به سن گذشته ها دنیای بدون فناوری را بیشتر دوست داشتند و الان هم که دور هم جمع می شوند از گذشته بدون این چیزها با حسرت یاد کرده و سوال بی جواب "آن خنده ها کجا رفت؟" را مطرح می سازند!

+ نوشته شده در سه شنبه سی ام مرداد ۱۴۰۳ ساعت 14:20 توسط محمد ماکویی  |