فقرا را گدا نکنید! لطفا!

به علت اوضاع و احوال بسیار بد مالی شرکت، از دهانم در رفت و "دیگر حسابی ما گدا هستیم" را بر زبان آوردم. آقای همکار، که عضو هیات مدیره هم بود، بی نهایت عصبانی شده و جواب داد: "ما گدا نیستیم! فقیریم!"

از شما چه پنهان! تا آن موقع به تفاوت اساسی گدا و فقیر فکر نکرده و اگر کسی این دو واژه را در عوض هم به کار می برد با بی تفاوتی "مگر فرقی هم دارند؟" را به دل راه می دادم.

با این حال، با توجه به عصبانیت همکار محترم کمی به تفاوت ها اندیشیده و متوجه این شدم که در حالی که متکدی سعی دارد اوضاع نابسامان مالی و معیشتی خود را به برکت جیب، حساب بانکی، کارت عابر بانک و ... دیگران ساماندهی نماید، یک فقیر واقعی با سیلی صورت خود را سرخ نگاه داشته و یا تلاش می کند با کوشش بیشتر، عدم تکرار اشتباهات گذشته و یا، به قول چارلی چاپلین کبیر، قرار گیری در جایی که برایش ساخته شده است تغییر اساسی به اوضاع و احوال اقتصادی خویش و خانواده محترم بدهد.

فقرا، در قدیم الایام، در زمره محترمین جامعه بوده اند؛ زیرا مردم خوب می دانستند بسیاری از ایشان می دانند که با بهره گیری از اختلاس، رشوه دادن و گرفتن، پاچه خاری، دزدی، تکدی گری و بسیاری کارهای زشت و کریه دیگر می توانند شرایط را تغییر دهند و اینکه دنبال چنین اعمالی نمی روند در جهت حفظ اعتبار و آبرویی است که با یک عمر کار و فعالیت سالم و آبرومند کسب کرده اند.

نگاه داشتن احترام فقرا به خوبی هر چه تمامتر در فیلم زیبای "میهمان مامان" به نمایش گذاشته شده است و اینکه فقرا چطور آدم هایی هستند را به نیکی هر چه تمامتر می توان با تماشای فیلم ستودنی "نیاز" متوجه شد.

با چنین نگرشی بوده که برای سال های زیادی ثروتمندان و آن هایی که دستشان به دهانشان می رسیده سعی می کردند فقرای فامیل و دوست و آشنا را مورد شناسایی قرار داده و بهانه هایی برای کمک به آن ها جفت و جور نمایند.

آن موقع ها، حتی آن هایی که نذری می دادند بی آنکه از صف تشکیل شده در جلو خانه یا اداره کیف کنند، ظرف نذری را به در خانه نیازمندان برده و با احترام کامل تقدیم آن هایی که در سال کمتر از دیگران غذای خوب می خوردند می کردند.

این روزها، اما، شرایط عوض شده و فقرا برای اینکه بتوانند از کمک های دولتی و غیر دولتی بهره مند گردند باید فریاد " من نیازمندم" را، به گونه ای که گوش فلک را کرد کند، سر بدهند.

بر همین اساس، ناگفته پیداست که دریافت یارانه فقط در صورتی امکان پذیر است که فرد مشخصات خود را در سامانه ثبت کرده و دست تکدی گری خویش را به سوی دولت محترم دراز نموده باشد( رودروایستی که نداریم!)

شوربختانه، کمتر کسی این امر را عین گدایی می داند زیرا عادت کرده ایم در عوض دستی که برای کمک خواهی به سوی دیگران دراز شده است، البسه پاره و ژنده و نقایص بدنی و قیافه سیه چرده و امثالهم را نشانه تکدی گری بدانیم.

زمانی حضرت حافظ آنچنان برای فقرا احترام قائل بود که فرموده بود: "ما آبروی فقر و قناعت نمی بریم با پادشه بگوی که روزی مقدر است"

امروزی ها، اما، در جواب حضرت حافظ گفته اند: "ما آبروی فقر و قناعت می بریم! خوب هم می بریم!

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۲ ساعت 12:53 توسط محمد ماکویی  |