بیمارستان خصولتی!

سه اتصال نخست سرم در بیمارستان دولتی انجام شد که انصافا، نسبتا، از انجام کار راضی بودیم.

این نسبتا را هم به خاطر این به کار بردم که به دلیل نازک بودن رگ های بیمار، کار تزریق گاه با مشکل مواجه شده و تنها پس از چند بار آزمون و خطا میسر می گردید.( بعضی ها، در نهایت بد بینی، بدنش را سوراخ سوراخ کردند تا سرم وصل کنند را در چنین مواقعی به کار می برند)

با وجود این و علیرغم اینکه هر بار اتصال برای ما حدود 90 تا 100 هزار تومان تمام می شد به تعطیلی پنجشنبه جمعه برخورد نموده و مجبور شدیم دو تزریق و اتصال باقیمانده را در مکانی دیگر صورت دهیم.

خوشبختانه، یک بیمارستان خصوصی خوب و معروف در نزدیک خانه ما قرار داشت و بسیار امکان داشت کار ما را به نحو احسن راه بیندازد.

در پذیرش کسی نبود و لذا مردی که لباس سفید بر تن کرده و متوجه انتظار و سر گشتگی من شده بود به فوریت به یاری من شتافت.

مرد، بسیار مودبانه، "کمکی از دست من ساخته است؟" گفت و پس از شنیدن مشکل مرا مطلع نمود که حتما می تواند کمک کند و حتی در عدم حضور وی هم، من و بیمار کاملا قادر هستیم از خدمات همکار او نهایت بهره را ببریم.

با این حال؛ مرد در جواب سوال "هزینه اش چقدر می شود؟" ارتباط مرا با خانمی غیر پاسخگو برقرار نمود.

خانم غیر پاسخگو گفت که باید سوالم را از کس دیگری بپرسم و فقط، انصافا، سوال "کجا می توانم پیدایش کنم؟" را بی جواب نگذاشت.

این خانم با اطلاع از شرایط و اینکه تمام داروها و سرم را قرار است خودم تهیه نمایم و همکاران او فقط قرار است کار اتصال را صورت دهند، هزینه اشغال تخت، در مدت زمان تزریق یکساعته، را دو میلیون تومان بر آورد نمود!

در کشورهای سرمایه داری از این اتفاقات زیاد می افتد و مردم غیر معمول که می خواهند از خدمات و امکانات ویژه و فراتر از معمول منتفع شوند خوب می دانند که برای بهره مندی از چنین موهبت هایی باید حسابی دست به جیب شوند.

از شما چه پنهان! اگر به دنبال یافتن پاسخ " چرا اینقدر زیاد؟" سر از مدیریت بیمارستان در آورده و ایشان مثلا به من توضیح " ما فقط دارندگان رتبه های بالای کنکور سراسری و نمرات عالی دانشگاه های معتبر را پذیرش کرده و به هر کدام 4 تا 5 برابر نرم جامعه پزشکی و پرستاری حقوق می دهیم و برای همین تا به حال حتی یک بیمار از خدمات ما ناراضی نبوده است" را می داد، شاید می توانستم "پس حق دارید!" بگویم( گو اینکه اختلاف 20 برابری یک خدمت واحد حتی در این شرایط هم توجیه پذیر نیست)

اما اینکه این اتفاق نیفتاد چندان مهم نیست، زیرا با چند بار مراجعه به قسمت پذیرش( که ویترین هر بیمارستان محسوب می شود)، و مشاهده هیچ کس، می توانستم مطلع شوم که در گزینش ها دقت چندانی صورت نگرفته است و به اینکه آدم های بیمارستان کار خود را به نحو مطلوب ارائه دهند بهای کافی داده نمی شود.

با این حساب است که در کمال اطمینان ادعا می کنم که بسیاری بیمارستان های خصوصی، دستمزد "خصوصی" می گیرند و همان خدمات دولتی ها را ارائه می دهند و فقط روی عقیده غلط بسیاری از ما، "هر چقدر پول بدهی آش می خوری!"، حسابی ویژه باز کرده اند؛ آشی که خواه در بیمارستان دولتی و خواه در بیمارستان خصوصی سرو شود ممکن است دارای یک وجب روغن باشد!

+ نوشته شده در شنبه سوم اردیبهشت ۱۴۰۱ ساعت 13:30 توسط محمد ماکویی  |