کرونا را زیادی بزرگ کرده ایم!؟

می گفت که کرونا را زیادی بزرگ کرده ایم، زیرا هر روز کلی آدم در تصادف رانندگی می میرد و صدای کسی هم در نمی آید.

گفتم که فرق کرونا با تصادف رانندگی در این است که در کرونا آدم های بیگناه می میرند اما در تصادفات رانندگی آدم هایی که با سرعت زیاد رانده اند یا کمربند ایمنی نبسته اند یا یک خطای انسانی دیگر مرتکب شده اند از قید حیات رها می شوند.

گفت که اصلا از این خبرها نیست و خیلی وقت ها راننده اتوبوسی که با سرعت سرسام آور می راند، شمایی که بزرگترین تقصیرتان مسافر بودن است را به کام مرگ می فرستد.

گفتم که حتی اگر اینطور باشد کرونا قابل پیشگیری است و اگر مسئولین و متصدیان امور اقدامات احتیاطی را جدی بگیرند و مردم را وادارند که ضمن استفاده از وسایل حفاظت فردی، فاصله گذاری اجتماعی را رعایت کنند تعداد کشته ها به مراتب کمتر خواهد شد.

گفت که این مورد در تصادفات رانندگی هم هست و اگر مسئولین، خودروسازان را وادارند که اتومبیل های ایمن تر بسازند و جاده ها استاندارد باشند و رانندگانی که قرار است جان مسافرین خود را در اختیار بگیرند مشکلات معیشتی و خانوادگی، که بیشترشان حل شدنی است، نداشته باشند، قطعا تعداد حوادث رانندگی و مجروحین و مصدومین و مرحومین ناشی از آن ها به میزان زیادی کم خواهد شد.

گفتم کرونا بیش از هر چیز افراد یک خانواده را مبتلا می کند و اگر شما در بیرون خانواده کرونا گرفته باشید، بسیار محتمل است که اعضای خانواده خود را هم به این بیماری مخوف و مرگ آور مبتلا نمایید.

گفت اتفاقا تصادف رانندگی هم همینطور است و اینقدر در مورد تک سرنشینی بد گفته شده که مردم ایران ترجیح می دهند خانوادگی سفر کرده و اعضا را دسته جمعی به کشتن دهند.

گفتم کرونا بیماری واگیر دار است و در ضمن، بیشتر آن هایی که سبب ابتلای دیگران می شوند از اینکه ممکن است بقیه را به کشتن دهند اصلا خبر ندارند.

گفت اتفاقا عواملی که باعث تصادفات رانندگی می شوند و از میان آن ها می توان به سرعت بالا، لایی کشیدن و انحراف به چپ اشاره کرد هم حسابی واگیر دارند و شما اگر یک بچه مثبت را داخل اتومبیل مملو از آدم های دارای شخصیت "سیا ساکتی" قرار دهید، بزودی از او انسانی که برای حفاظت از جان دیگران کوچکترین ارزشی قائل نیست خواهید ساخت.

از این گذشته، وقتی گفته می شود که در بیماری کرونا کسی از بیماری خود خبر ندارد، آیا نباید گفته شود که اغلب قریب به اتفاق کسانی که بد رانندگی می کنند روحشان هم از اینکه انصافا رانندگی فاجعه آمیز دارند با خبر نیست!؟

مگر غیر از این است که دارندگان "جنون سرعت"، بقیه را به چشم بچه سوسول هایی که حتی یکبار هم جرات اینکه پدال گاز را تا ته فشار بدهند، ندارند، مشاهده می کنند؟

مگر جز این است که "قاتلین جاده ها" سایرین را بابت اینکه هرگز نخواسته اند "برو" بودن اتومبیل تولیدی را در واقعیت تست کامل کنند مضحکه می کنند؟

آیا اینگونه نیست که "عشق لایی ها" در گمان اینکه جاده ها اصولا برای مسابقات رالی طراحی شده اند به سر برده و آن هایی که به چنین مسابقاتی علاقه ای نداشته و می خواهند زندگی و مرگ سالمی را تجربه نمایند را جز توصیه به ماندن در خانه و مرحوم نشدن نمی کنند!؟

درست است که علیرغم تمامی این حرف ها نتوانستم با رفیق شفیق هم عقیده شده و بلای کرونا را هم پایه مصیبت اتومبیل بگیرم، اما انصافا نتوانستم به این موضوع که حال که وزارت بهداشت، روزانه آمار درگذشتگان کرونا را اعلام می کند، چرا پای آن هایی که قرار بوده در تصادفات رانندگی بمیرند، اما به برکت کرونا!؟ و خانه نشینی حیاتی دوباره یافته اند را پیش نمی کشد!؟، فکر نکنم!

دلنبشته های تابناک...