پس از کرونا!؟

طی صحبت با یکی از رفقای ساکن کانادا، در باره ترس بی مورد ما ایرانی ها از کرونا گفتم.

در جواب گفت که نه تنها این ترس بی مورد نیست، بلکه خیلی هم مورد دار تشریف دارد!

در ادامه توضیح داد که متعاقب بیمار شدن همسر جاستین ترودو به بیماری کرونا، واهمه کانادایی ها از بیماری و ابتلا دو چندان شده، مغازه ها و فروشگاه های مواد غذایی غارت گشته و مدارس به مدت دو هفته تعطیل شده اند.

رفیق شفیق، در پایان، اظهار داشت که ترس کانادایی ها فقط بابت شیوع کرونا نیست، زیرا آن ها با فکر کردن به تعطیلی کسب و کارها و پایین آمدن قیمت نفت، که اقتصاد کانادا به شدت به آن وابسته است، در هراس "بعد از کرونا" به سر برده و از حالا نگران رکودی که ممکن است جامعه را در گیر خود نماید، به سر می برند.

با قطع مکالمه به تفاوت شیوه برخورد مسئولین و مردم کانادا با همتاهای ایرانی افتادم، زیرا در حالی که بیماری کرونا، تقریبا، فضای کسب و کار همه کشورها را تحت الشعاع قرار داده است، در برخی کشورها مردم با تاسی به ایده "می خواهم زندگی کنم" سعی دارند با حال بد به آینده بد هم بیندیشند و در بعضی سرزمین ها، همانند ایران، اغلب قریب به اتفاق مردم و دولتمردان بر پایه تفکر "می خواهم زنده بمانم"، کرکره تمامی فعالیت ها و کارها را پایین کشیده و با خانه نشینی تمام عیار از خود یک "حقوق نگیر" به تمام معنا ساخته اند!

قطعا، توصیه های بهداشتی در مورد لزوم شستشوی دست ها با آب و صابون و بهره مندی از اسپری های الکلی در عدم دسترسی به آب و استفاده از ماسک و رعایت فاصله یک متری با دیگران و خانه نشینی جز در مواقع اضطراری، ایده های خوبی هستند که می توانند "تاب آوری" ما در برابر کرونا را بالا ببرند.

با این حال، نگاه اسکارلت وار به شرایط بعد از کرونا و بیان "چو فردا شود فکر فردا کنیم" باعث خواهد شد که با رخت بر بستن کرونا از سرزمین عزیزمان، در عوض بیان "آخیش راحت شدیم!"، "تازه اول بدبختیمان است!" را بر زبان بیاوریم.

موضوع، وقتی شرایط حادتری پیدا می کند که با فکر کردن به وعده های مسئولین و دولتمردان به قهرمانان ورزشی جهان و المپیک کشورمان، خوب به یاد بیاوریم که آن ها چگونه به مجرد رسیدن به موسم "الوعده وفا" به نتیجه "حرف با سند برابر نیست" رسیده و به چه ترتیبی با اندیشیدن به " دروغ مصلحت آمیزی که انگیزه ورزشکاران را بالا می برد"، برای کشور صرفه جویی ریالی و برای عملکرد خود، "قابلیت دفاع" و "افتخار و سرافرازی " به ارمغان آورده اند!

به این ترتیب، وقتی شر کرونا از سر مردم کشور کوتاه شود، جماعت خانه نشین و کاسبان کسب از دست داده نخواهند توانست سراغ مسئولین و متصدیان امور رفته و با بیان " ما روی حرف شما حساب کرده و با پایین کشیدن کرکره فعالیت، خانه نشین شدیم"، آن ها را آزرده خاطر وعده های اجرا نشده نمایند، زیرا جدا از اینکه اصولا وعده ای در کار نبوده است، " می خواستی خانه نمانی" و " می خواستی به کارت ادامه دهی" حرف حسابی که " آن موقع" بی جواب خواهد بود، شمرده می شود. نمی شود!؟

دلنبشته های تابناک...