یه حلقه طلایی؟!

تا همین چند وقت پیش فکرش را هم نمی کردم که "فرهنگ" بتواند روی "بهداشت" تاثیری عمده بر جای گذاشته و موجبات پیشگیری از بیماری ها و یا بروز و شیوع آن ها را فراهم آورد.اشتباه نشود! منظور اصلا این نیست که افرادی که "فرهنگ" بالاتری دارند، "بهداشت" را به اندازه آن هایی که از غنای فرهنگی بی بهره اند رعایت می کنند، بلکه منظور این است که گاه تفاوت های فرهنگی جوامع گوناگون، که نمی توان آن ها را در یکی از دو گروه بالا یا پایین قرار داد، نقشی چشمگیر در "بهداشت" جامعه داشته و آینده خوش یا ناخوشی را برای مردم آن فراهم می آورند.

آیین نامه "بهداشت مواد غذایی" کشور ما به متصدیان و دست اندرکاران مواد غذایی اجازه نمی دهد که به خود زیورآلات آویزان نموده و یا دستان خود را به برکت استفاده از انواع و اقسام حلقه ها و انگشترها تزیین نمایند.در این مورد یک استثنا وجود دارد و آن حلقه ساده ازدواج است که محق شده بر جای مخصوص خود جا خوش کرده و حتی در هنگام تهیه غذا بیرون آورده نشود!

قطعا این موضوع بر اساس اینکه حلقه ازدواج شعور و آگاهی دارد و می داند که نباید در سوپ و آش مردم بیفتد پای بر عرصه وجود نگذاشته است و از سوی دیگر بیشعوری ساعت مچی را نباید گواهی بر اینکه ممکن است خود را عمدا داخل غذای در حال تهیه برای "بیمار آینده" نماید گرفت.

به عبارت دیگر، از آنجا که در فرهنگ ما ایرانی ها تشخیص تاهل و تجرد افراد امری مهم و حیاتی و مهمتر از دارا بودن رفتارهای بهداشتی شمرده می شود ترجیح داده شده که نشانه ازدواج حتی در هنگام تهیه غذا کاملا چشمگیر و چشم نواز باشد.

با این حساب، شاید از جنبه "بهداشت مواد غذایی"، می باید فرهنگ هندی ها، که رنگ ازدواج را بر پیشانی می پاشند، دارای غنای فرهنگی بالاتری محسوب گردد؛ به ویژه اینکه این رنگ پاشی از لحاظ اقتصادی نیز برای عروس و داماد سودمند تر بوده و بی پیش کشیدن حرف و حدیث "نمی دانی رنگ چقدر گران شده است!؟"، موجب می شود که یکی از دغدغه های اصلی دختران و پسران دم بخت و بخت برگشته پیدا کردن "یه حلقه طلایی"، که سادگی فقط به عنوان تعارف ضمیمه آن می شود، نباشد!؟

دلنبشته های تابناک...