دو قطبی بودن ما و مقررات راهنمایی و رانندگی؟!

بیشتر ما از همان کودکی دو قطبی و یا به عبارتی دیگر صفر و یکی بار می آییم.یعنی همانطور که در عالم سیاست اصولگرا یا اصلاح طلب می شویم و در دنیای سینما هوادار ده نمکی یا دوست دار فرهادی می گردیم, در جهان درس و مدرسه مدام در جستجوی جواب سوال "ریاضی بهتر است یا تجربی؟!" بر می آییم.

دوران پسا دانشگاه اغلب ما به دکتری یا مهندسی می گذرد و در عالم ورزش اگر پرسپولیسی نباشیم , قطعا استقلالی خواهیم بود.

در عالم زناشویی بیشتر ما زن ذلیل یا بچه ننه هستیم و وقتی می خواهیم پا به عرصه پدر و مادر شدن بگذاریم با پسر و دختر بودن بچه به یک اندازه حال نمی کنیم.

متاسفانه این دو قطبی بودن ما که در بسیاری از عرصه های زندگی حضور چشمگیر دارد باعث می شود که در خیلی از اوقات اوضاع آنچنان هم که بایسته است وفق مراد ما نباشد.

مثلا در عالم راهنمایی و رانندگی که به خوبی آموخته ایم رنگ سبز "برو" معنا می دهد و رنگ قرمز به مفهوم "بایست" و "توقف کن" است به مجرد برخورد با چراغ قرمز یا زرد چشمک زن براستی هنگ کرده و فاقد واکنش مناسب می گردیم.

روی این حساب جای تعجب نیست که بسیاری از تصادف های وحشتناک رانندگی در برخورد و مواجهه خوروسواران با چراغ هایی که تکلیف روشن و خاموش شدن خویش را درست و حسابی مشخص نکرده اند شکل گرفته و پیاده شدگان را وا می دارد که با پیدا شدن سر و کله پلیس فریاد "من که رسیدم سبز بود!!!؟" سر بدهند.

لذا می بایست بدون توجه به رنگ , تکلیف تمامی چراغ های راهنمایی چشمک زن را روشن نمود و یا در میان آموزش های دوران کودکی,نوجوانی,بلوغ,جوانی,بزرگسالی,میان سالی و کهنسالی متذکر گردید که در شاخه های گوناگون حیات , خیلی وقت است پای قطب سومی هم به ماجرا باز شده است!!!؟

دلنبشته های تابناک...