"حامی" یا "فرمانده"!

پدر و مادر موجودات عزیز و گرانبهایی هستند که متاسفانه قدر آن ها در زمان حیات کمتر دانسته می شود.

شوربختانه؛ شماری از آدم ها از نعمت دارا بودن بابا و مامان، برای همیشه، بی بهره بوده اند و تا آمده اند خود را بشناسند خویشتن را در بهزیستی دیده اند.

گروهی، از این ها خوش اقبال تر بوده اند و دست کم تا سال هایی از برکت وجود ایشان بهره ها برده اند.

آن هایی که پدر و مادر را از دست می دهند، تازه و دیر، متوجه قدر و قیمت این درهای بی مانند و غیر قابل قیمت گذاری گشته و حاضر می شوند هر کاری بکنند تا از دست رفته ها را مجددا، حتی برای دقایقی هم شده، در قید حیات قرار دهند.

پدرها و مادرها فقط در سال های مجردی پشتیبان و حامی بچه ها نیستند و متاهل هایی که با کوه مشکلات برخاسته از زندگی خانوادگی و حیات غیر خانوادگی روبرو می شوند، اگر پدر و مادر داشته باشند، غم به دل راه نمی دهند و وقتی از دستیابی به هر راه حلی مایوس می شوند با فکر کردن به اقربایی که خوب می دانند در چنین مواردی چه باید کرد "دلارام" نام می گیرند.

با همه این ها باید گفت که در کمال تاسف و تاثر پدر و مادرهایی هم هستند که پا از مرحله "حامی" و "پشتیبان" فراتر نهاده و با فرماندهی، مصمم می شوند در مسائل و موارد مختلف و موضوعات اساسی از قبیل انتخاب رشته تحصیلی، پیدا کردن مورد مناسب ازدواج، خرید خانه و وسایل آن، ابتیاع اتومبیل، نحوه کسب درآمد و خرج عایدی ماهانه و ... خود را در جای فرزند قرار داده و با تصمیم گیری به جای بچه، ایده " آنقدر دیگران در زندگی من دخالت کرده اند که مصمم شده ام دیگر در زندگی خودم دخالتی نداشته باشم" را در روح و روان او جا می اندازند!

اینجور بابا و مامان ها دوستی خاله خرسه ای دارند و باعث می شوند فرزندان مبدل به موجوداتی بدون اعتماد به نفس لازم و کافی، زبون و بیچاره و بی دست و پا شوند که در هنگام برخورد با مشکلات زندگی نه خود قادر می شوند به راه حلی دست یابند و نه می توانند به سوی دیگران، به عنوان مشاور، برای حل و فصل معضلات پیش آمده دست یاری دراز نمایند. آن ها در هنگام مواجهه با هر مسئله ای فقط قادر می شوند در نهایت درماندگی منتظر بمانند تا دستور نحوه حل مشکل از "بالا" صادر شود؛ تا زمانی که دستور از خیلی بالا برای ممات "او" یا "آن ها" صادر نشده باشد!

+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم تیر ۱۴۰۳ ساعت 14:26 توسط محمد ماکویی  |