از "همدردی" تا "هم درمانی"!

همدردی را بیشتر "ما" خوب می شناسیم: ما به کسی که عزیزی را از دست داده صمیمانه تسلیت گفته و خود را در غم او شریک می دانیم، ما به شخصی که با دوچرخه تصادف کرده و دارای جراحت خفیف یا شدید شده است " می دانم چه می کشی!" می گوییم و ما به سمع فردی که فرزند بیکار دارد، ولو اینکه هم خودمان کار داشته باشیم و هم فرزندمان دارای شغل آبرومند و نان و آبدار باشد، " دقیقا درکت می کنم" را می رسانیم!

از سوی دیگر، "هم درمانی" واژه ای است که احتمالا تا به حال به گوش شما نخورده و دقیقا همین الان چشمان شما آن را زیارت کرده است.

علت، احتمالا، این است که ما درمان را امری کاملا تخصصی می دانیم و بر این گمانیم که ناراحتی ها و بیماری های جسمی ما را باید پزشک عمومی یا دکتر متخصص درمان کند و برای برطرف کردن مشکلات روحی روانی باید حتما نزد روانشناس یا روانپزشک برویم.

حالا اگر شیر پاک خورده ای پیدا شده و به ما بگوید مراجعه به این بزرگواران پول حسابی می خواهد و چون درمان را نمی توان نیمه کاره رها کرد این تازه اول کار است و هزینه های دارو و بستری شدن و جراحی و مراقبت های پیش و بعد از عمل و ... را هم باید از همین الان پیش بینی کرد و لذا شایسته است داراها و آن هایی که حسابی دستشان به رهانشان می رسد به کسانی که هشت گرو نه دارند "کمک هزینه درمان" پرداخت کنند، خود را به راهی دیگر زده و " هر چقدر بخواهی برایت گریه می کنم، اما در زمینه پرداخت وجه شرمنده اخلاق خوب ورزشکاریت هستم" را به صمیم و ته دل خود حسابی راه می دهیم!

+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم اردیبهشت ۱۴۰۲ ساعت 13:6 توسط محمد ماکویی  |