از "عفو" تا "بخشودگی"!

هر ساله؛ بسیاری از مسئولین کشور در کمال مسرت اعلام می دارند که گروهی از زندانیان، مشمول عفو قرار گرفته اند و شماری از جریمه های خلاف های رانندگی و غیر رانندگی بخشوده شده اند.

سوالی که در اینجا برای بسیاری از مردم پیش می آید این است که اگر قرار باشد یک زندانی قبل از سپری کردن دوران محکومیت آزاد شود، "چرا وفق قانون، او را به گذرانیدن دوران کوتاهتری محکوم نمی کنند؟"

از طرف دیگر، هنگامی که به یک خلافکار یا متخلف اجازه می دهند جریمه خود را پرداخت نکند، "اصلا چرا او را جریمه می کنند؟".

ناگفته پیداست که در صورت تناسب جرم با کیفر؛ در کنار عده معدودی که از عفو و بخشودگی خوشحال می شوند، با شمار کثیری از مردمی که در حق آن ها اجحاف شده است روبرو می باشیم.

از سوی دیگر؛ زیاد بودن تعداد مجرمین و متخلفین بیانگر این است که مسئولین گوناگون و متنوع سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و ... کار خود را به نیکی انجام نداده اند و قوه قضاییه لازم است هنگام نشانیدن افراد عادی در جایگاه متهم، گوشه چشمی هم به این بزرگواران داشته باشند.

با این حساب؛ عفو و بخشودگی یا از ضعف های قوانین و عدم تناسب جرایم با کیفرها حکایت می کنند و یا نشانگر موجود نبودن زیرساخت هایی هستند که آحاد مختلف جامعه را به تبعیت از قانون سوق می دهند( همانند افرادی که تنها به دلیل نبود و کمبود محل مناسب پارک، در جای "پارک ممنوع" پارک می کنند)

کوتاه سخن اینکه دستگیری و آزاد سازی فوری و جریمه کردن و بخشودگی متعاقب آن فقط می تواند بیانگر این باشد که بسیاری از اولیای امور از حکایت زیر برای مملکت داری کپی برداری می کنند:

نیم ساعتی از خروج زن و شوهر از خانه نگذشته بود که زن دو دستی روی سرش کوبیده و گفت:

" خاک عالم بر سرم! شیر گاز باز مانده!"

مرد، در کمال خونسردی، به او نگاه کرده و گفت: " ناراحت نباش! من هم شیر آب را باز گذاشته ام!"

+ نوشته شده در شنبه بیستم اسفند ۱۴۰۱ ساعت 19:31 توسط محمد ماکویی  |