چرا تحمل شکست را نداریم؟!

پپ گواردیولا در هنگام شکست تیمش از بزرگی تیم حریف می گوید و یا ضمن تقدیر از عملکرد تیم مقابل "در برابر چنین تیم بزرگی اجازه اشتباه نداریم" را به میان می کشد.

این در حالی است که اکثر قریب به اتفاق سر مربیان ایرانی در هنگام شکست کاسه و کوزه را بر سر داور شکسته و "داور سرمان را برید" را تیتر یک روزنامه ها و مجلات ورزشی می سازند.

جالب اینکه وقتی تیم سرمربیان هموطنمان پیروز می شود تیم های مقابل ارزشمند و شایسته احترام به حساب آمده و در باره شان "عالی بازی کردند" گفته می شود.

واقعا چرا ما اینگونه ایم و به چه خاطر تنها آدم ها و گروههایی که از ما بدترند را خوب به حساب می آوریم.

موضوع قطعا صرفا فوتبالی نیست و اکثر ایرانی ها در حالی که در محیط های اداری پایین دست تر از خود را "رفیق" می دانند در باره بالادستی ها "چیزی حالیشان نیست" و "پشتشان به جایی گرم است" می گویند.

به احتمال زیاد آموزش و تعلیم و تربیت است که از مردمان کشورهای پیشرفته و مترقی کسانی ساخته که مسئولیت پیروزی ها و شکست های انفرادی یا گروهیشان را بر عهده می گیرند و در صورت عدم موفقیت و ناکامی "باید بیشتر تلاش و کوشش کنم(کنیم)" و یا "از این راه به مقصد نمیرسم(نمی رسیم) و باید تغییر مسیر بدهم(بدهیم)" می گویند.

در عین حال ما ایرانی ها از بچگی یاد می گیریم که ضمن اینکه موفقیت ها و پیروزی ها را مدیوم و مرهون زحماتی که می کشیم و کله ای که به کار می اندازیم بگیریم,عدم موفقیت ها و کسب نتایج ضعیف علمی,ورزشی,هنری,سیاسی و ... را به شرایط نسبت داده و در باره آن ها "کاریشان نمی شود کرد" و یا "کاری از دستم(دستمان) ساخته نیست" بگوییم.

به همین خاطر است که آنهایی که ازدواج موفق دارند "خودم انتخابش کردم" می گویند و کسانی که سر و کارشان به محاضر طلاق و جدایی افتاده "همه چیز دست خود آدم نیست" و "ازدواج به هندوانه ای که معلوم نیست تویش چه خبر است" را بر زبان می آورند.

لذا اگر واقعا مایلیم که عدم موفقیت ها و ناکامی ها را مبدل به پیروزی ها و کامیابی های خویش نماییم ضمن پذیرش اینکه بسیاری از آدم های موفق هموطنانمان هستند باید قبول کنیم که آدم های بالادستی نیز به اندازه زیر دستان شایسته ارزش و احترام قلبی هستند و به بهانه اینکه می خواهیم یک رفیق به حلقه یاران خود بیفزاییم نمی بایست پشتشان را خالی کنیم و یا با انداختن پشت پا معلق و سرنگونشان سازیم!؟

دلنبشته های تابناک...