ژن خوب مهمتر است یا محیط خوب؟!

اگر در عوض فرزند محمد رضا عارف لئوناردو دی کاپریو در پاسخ به سوال "چگونه به موفقیت رسیدید؟" پای "ژن خوب" را به قضیه باز می کرد بعید بود مخاطب ایرانی با عدم نگاه به قیافه دوست داشتنی و قد و قواره برازنده وی "خب راست می گوید" را بیش از هر عبارت دیگری مورد استفاده قرار ندهد.

دلیل این امر این است که ما ایرانی ها هم مانند مردمان دیگر کشورها در مدرسه و دانشکده آموخته ایم که دو عامل وراثت و محیط نقش انکار ناپذیری در اینکه شخصیت آدمی چگونه باشد دارند.

در این رابطه بهتر است اشاره شود که شاید بیش و پیش از ایرانی هایی که از قدیم الایام تاثیر "ژن خوب" را مهمترین دلیل بالانشینی دانسته و برای به کرسی نشاندن حرف خود "تربیت نااهل را چون گردکان بر گنبد است" گفته اند این مردم سایر ممالک بوده اند که برای اصل دانستن "تربیت شایسته" به مبارزه ای جدی,همه جانبه و نفس گیر دست زده اند.

به عنوان نمونه ای بارز می توان به این نکته اشاره کرد که در حالی که پدیده فرزند خواندگی در کشور ما به دلیل اعتقاد به "معلوم نیست پدر و مادرش چه کسانی بوده اند" آنطور که باید و شاید جا نیفتاده است و هنوز هم بچه های معمولی به بچه های بهزیستی ناجور نگاه می کنند سلبریتی های کشورهای دیگر علیرغم اینکه از نعمت پدر و مادر بودن بی نصیب نیستند بچه های دیگران را به فرزندی می گیرند تا با نشان دادن بی اعتباری "ژن خوب" , فرزند خواندگی را به خوبی در میان مردم کشورشان جا بیندازند.

علاوه بر سلبریتی هایی که بیشتر از میان هنرپیشه ها هستند کارگردانان بزرگ سینمای جهان نیز دست به کار شده اند تا نقش انکار ناپذیر تربیت شایسته را در رسیدن به جایی که فرد لیاقتش را دارد کاملا نشان دهند.

در فیلم تحسین بر انگیز بانوی زیبای من یک شرط بندی موجب می شود زنی از اقشار فرو دست اجتماع توسط مردی که کارش را خوب بلد است موجب تعلیم و تربیت قرار گرفته و در نهایت در میهمانی ها و مجالس اشرافی بیش از هر اعیان زاده و اشراف زاده ای بدرخشد.

در فیلم اعجاب انگیز آخرین تانگو در پاریس نیز بخوبی می بینیم که مارلون براندو طبقه اعیان و اشراف و اصیل زادگان فرانسوی را به سخره گرفته و آن ها را به دلیل ارزش و اعتبار بیش از حد قائل شدن بر "ژن خوب" شایان شماتت می داند.

در عالم واقعیت نیز آدم های زیادی بوده اند که بی بهره مندی از "ژن خوب" از جایی که مخصوص دارندگان "ژن خوب" است سر در آورده اند.

از نمونه های بارز اینجور آدم ها می توان به ناپلئون بناپارت اشاره کرد که در هنگام تاجگذاری با کمال افتخار شنونده "انگار امپراطور از مادر زاده شده است" می گردد.

با همه این حرف ها در کشور ما بالانشینی بیش از آنکه توسط تعلیم و تربیت شایسته بوده و به واسطه قرار گیری در محیطی مطلوب و پسندیده صورت پذیرد ماحصل "ژن خوب" می باشد و این همان چیزی است که مردم را به موضع گیری منفی در برابر "ژن خوب" می کشاند.

جهت اعتبار دادن به این گفته نگارنده بد نمی بیند که تجربه ای شخصی را در طبق اخلاص نهاده و آن را تقدیم خوانندگان محترم نماید.

در تغییر محل کار که جهت بهره مندی از حقوق و مزایای بیشتر صورت گرفت سر از کاری درآوردم که مدیریت عامل محترم آن بی نهایت از ایرادگیری خوشش می آمد.

علیرغم اینکه اغلب قریب به اتفاق پرسنل با این این قضیه کاملا خو گرفته و به اصطلاح خودشان "پوست کلفت" شده بودند توی کت من یکی نمی رفت که از کار درستم ایراد گرفته و آن را "به درد نخور" معرفی نمایند.

با این حال وقتی دیدم هر کار خوب انجام داده ام دارای ایرادات فراوان معرفی می شود لج کرده و اولین کار دارای اشکال زیاد را تحویل آقای مدیر دادم تا دست کم در ازای دهان سوخته مزه آش را چشیده باشم.

همانطور که انتظار داشتم خیلی زود به حضور مقام مدیریت طلبیده شده و شنوای "رییس کارت داره" گشتم.

با ورود به اتاق مدیر عامل و پس از اجابت درخواست "بفرمایید بنشینید" ایشان , بر خلاف انتظار این بار مستمع "کارتان بسیار عالی بود" گشتم.

در حالی که در فکر "دارد مسخره ام می کند" بودم آقای مدیر عامل رو به من کرده و پرسیدند که آیا خانم فلانی که در بهمان شرکت مهندسی کار می کند و می تواند وصول مطالبتان ما را تسهیل نماید می شناسم؟

با شنیدن این جمله متوجه شدم که ژن خوب کار خودش را کرده و منبعد می توانم اصلا و ابدا نگران کار بدی که تحویل می دهم نباشم.

می گویند کسی در جواب "چطور معتاد شدی؟" پای "امان از رفیق بد" را به میان کشیده و اعتراف می کند که :"هر چند زغال خوب هم بی تاثیر نبود"

این روزها هم که ژن خوب مثل زغال خوب مشکل گشای بسیاری از آدم ها شده باید اذعان کرد که با این وجود رفیق بد هم در بالا رفتن برخی از افراد خیلی بی تاثیر نبوده است!!!؟

دلنبشته های تابناک...